Gözlerine bakar ağlar
Bu son şarkı
Son umut

Gitme hep burada kal
Bizimle kal bu kıyıda
Her yanına dokundum bakışının
Her yerini tanıdım göklerinin
Gün boyu sende uçtum
Dinlendim dallarında
Atlılar gibi yoruldum yanında
Uyudum

Ölür kıyı ölür yazlar
Alır götürür karakış
Her bahar her umuda zorunlu mu
Neden yolcusun bu kadar
Gideceksen
Al götür umudumu
Al götür sonuna kadar

Gündemi takip edenler bilirler; fotoğrafın sol alt köşesinde "Vatan size minnettardır. Çanakkale Zaferi'ni kazandıran asil ruh anısına..." yazmaktadır. Ve yine gündemi takip edenler bilirler ki; ne fotğrafın Çanakkale ile bir ilgisi vardır, ne de vatan bu insanlara minnettarlığını göstermiştir.

"sevgili köylü kardeşlerimiz
köylü yurdun efendisidir
efendiliği asla bırakmayınız
uygarlık ulusal hedefimizdir
pijamasız yatmayınız

sevgili köylü kardeşlerimiz
taban fiyatlarını ayarlıyoruz
uygarlık işini tımarlıyoruz

sevgili işçi kardeşlerimiz
grevlere boykotlara yüz vermeyiniz
bin verip bir alıp şükür deyiniz
iktidarınız sizi seviptirsindir
her bir işinizi görüptürsündür
size çok çok dualar ediptirsindir

incecikti
gül dalıydı
dokunsam kırılacaktı
dokunmadım
kurudu

Gün batımı bir hüzündü saran yüreğini. Bakışları dalgın, rüzgarlarla şaha kalkan dalgaların tenine bıraktığı damlalarca soğuk; en kızılına bakıyordu denizin, o en uzağındaki en ince çizgiye. "Yüzsem" diye geçirdi içinden, "şimdi, hemen dalıp da suya; yakalasam o rengi." Ufuktaki gün batımı kızılını yakalamak... yakalayıp göstermek istiyordu, "İşte içimin rengi" diyerek insanlara. Gün batımı bir hüzündü çünkü. Gözlerinden, aldığı nefese kadar; geç kalmış, karanlığa kalmış bir hüzündü.

Nazım Hikmet RAN

Şiirin içine gömülmüş bir roman Memleketimden İnsan Manzaraları. Cumhuriyet öncesinden İkinci Dünya Savaşına kadar geçen zamanın 20.000 mısralık bir yansıması...