Belki de bu eseri şiir kategorisinde ve Afşar Timuçin'in isminde bırakmak gerekirdi. Bu kadar güçlü bir şiiri, şarkı olarak, Ezginin Günlüğü'nü de dahil ederek yazıyorsam, tek nedeni şiirin içindeki akustiği tam olarak müziğe yansıtan bestesidir. Şarkıyı dinlemeye başladığım andan itibaren, sözlerini tam olarak hissedebilmemin en büyük nedeni, müzikle sözün,bana göre, inanılmaz uyumudur. (Naçizane fikrimle) solistin bütün olumsuz katkıları, iniş çıkışlardaki kötü tercihi ve tiz seslerdeki yetersizliği dahi şarkıyı kötü kılamıyor.

Şiirin akustiği bir yana; anlamı ve sembollerin yorumlanışının ezgi üzerinde bu kadar okunabildiği çok fazla şarkı bilmiyorum açıkçası. Bu yüzden ısrarla tavsiye ediyorum şarkıyı.

Öte yandan, bir ayrılığın ertesinde dinlenilmemesi, ruh sağlığı açısından dikkat edilmesi gereken bir durum. Çünkü bir yetmişlikten daha fazla "çarpabiliyor".