"geride bıraktıktırdıklarını ve belki bırakacaklarını"...  Bir savaş şiirinden iyi ne anlatabilir ki aşkı ya da  bir aşk şiiri değil midir en iyi anlatacak olan savaşı?

Demirci Kawa'nın yaktığı ateşle direnenlerden tutun da, Ant dağlarında eşit bir yaşam kavgası verenlere, Denizlerin, Mahirlerin, İboların öldürmemek için çabalayan ama ölüme koşarak giden başkaldırılarından; Filistin'de tanklara taş atanlara; en iyi onlar anlatır aşkı. Ellierinde kırmızı güller yerine, kızıl karanfillerle taşırlar duygularını.

Öte yandan, başka bir halkın geleceğini sömürmek ve de kendi kanlarını da emen beylerinin daha çok semirmesi için ölen insanlar da bilirler sevmeyi. Onlar da nice sevdiklerini bırakırlar arkalarında. Yüzlerini bir daha görmemecesine çıktıkları vakit evlerinden, onlar da üzülürler. Tek bir şey kalır geriye; bir mektup ya da kimbilir bir cümle sadece: "aşkımızı anlatan bir savaş şiiri yaz benim için, ey sevgili". Çünkü haksız bir savaştan geriye, bir tek "aşk" kalıyor işte.

Bilmiyorum "ruhunun derinliklerine değer mi" ya da "titretir mi" tetikteki elini İsrail ya da Amerikan askerinin, vazgeçirir mi "vururken karşısındakini"; ama en güzel tutkudur sevmek. Savaştaymış gibi, bir daha göremeyecekmiş gibi umutsuzca bağlanıp, umut etmek; hep yaşamayı.Kafanda notasız bir türkü, tek dizelik sonsuz bir şiirdir çünkü... Bitmek bilmez ve ifadesi imkansızdır. Dehşetli ve acımasız bir savaşın ta kendisi ve yok ettiklerinin hepsidir aşk...

Şiir yeterince iyi anlatmış aslında; yine de paylaşmak istedim hissettirdiklerini.